ابله محله 2

كتاب ۳۷:

{     آدم هميشه كم و بيش عاشق است.

 

{     شما حقيقت را مي‏گوييد و حقيقت سيلي يا تبريك و تحسين برايتان به ارمغان مي‏آورد. از همه بدتر اين كه در هر دو صورت كسي حرفتان را باور نمي‏كند.

                                                                                                         حقيقت باور نكردني‏ست.

 

ابله محله

كتاب ۳۷:

"ابله محله" نوشته‏ي "كريستين بوبن" ترجمه‏ي "مهوش قويمي"

 

{     هنگامي كه لبخند بر لبان «ژه» نشست، دو هزار و سيصد و چهل و دو روز از مرگ او گذشته بود.

{     ژه با ديدن آلبن چشمكي زد. ژه هميشه از ديدن بچه‏ها خوشحال مي‏شد. آلبن ترسيد. آنچه ترس را برمي‏انگيزد، ناشناخته‏‏هاست.